Schody Cesarskie

Do wnętrza gmachu głównego Uniwersytetu Wrocławskiego prowadzi bogato zdobiony portyk. Wchodzących do westybulu wita Atena – bogini mądrości. Paradna klatka schodowa, Schody Cesarskie, należy do najbardziej okazałych w całej Europie Środkowej. Westybul i trójbiegowe rozdzielne schody zamknięte są sklepieniem żaglastym, pokrytym dekoracją stiukową i malarską, wykonaną przez Felixa Antona Schefflera w latach 1734-1735. Stanowi ona rozpisaną na wiele elementów gloryfikację Śląska, który, jakkolwiek położony na peryferiach, stanowił jedną z najbogatszych dzielnic ówczesnej monarchii habsburskiej. Całość dopełnia ażurowa balustrada o wybrzuszonej linii.

Na sklepieniu westybulu ukazana jest hierarchia władz na Śląsku w pierwszej połowie XVIII wieku: herby monarchii oraz jej najwyższych śląskich organów: Urzędu Zwierzchniego i Kamery Cesarskiej. Idąc do góry schodami możemy podziwiać symboliczne wizerunki wszystkich księstw i państw śląskich, ukazane na tle krajobrazów z herbami, charakterystycznymi dla danego regionu bogactwami naturalnymi, wyrobami lub zawodami.

Do pierwszego piętra prezentowane są księstwa: świdnickie, jaworskie, opolsko-raciborskie, oleśnickie, nyskie (na tym plafonie artysta pozostawił swoją sygnaturę), opawskie, cieszyńskie, legnickie, brzeskie i wrocławskie. Księstwo wrocławskie reprezentuje personifikacja Wratislavii w książęcym stroju i z rogiem obfitości, ukazana na tle panoramy miasta, w której został wyeksponowany gmach Akademii Leopoldyńskiej. Piętro drugie to przedstawienia księstw: żagańskiego, głogowskiego, ziębickiego i wołowskiego oraz wolnych państw stanowych Bytom-Siedlisko, Milicz, Syców i Żmigród. Nie zachowały się niestety widoki kościołów i kolegiów jezuickich.